przeglądając filmy z Bangladeszu powtarzająca się sytuacja rzuciła mi się w oczy - dzieci przy studni. Dzieciaki biegły wszędzie, gdzie skierowana była kamera, chciały się znaleźć w kadrze, nie wiedząc dokładnie do czego to czarne urządzenie służy. Po prostu patrzyły w obiektyw, przepychały się, żeby być bliżej "centrum", ale też robiły to, co myślały, że od nich oczekujemy, czyli na przykład tłoczyły sie przy studni z wodą. Piły prosto z kranu, myły glowę, płukały stopy pod czystym, wręcz kryształowym strumieniem. Robiły to z dumą, kubek z wodą podnosiły do ust jak czarę zwycięstwa. Dzieci w Bangladeszu było cale mnóstwo. Ale żadne - ŻADNE - nie pokazało nam swojej zabawki. ŻADNE nie pochwaliło się szmacianą, ręcznie zrobioną lalką, piłką... Wszystkie wydawały się dumne, że mogą pić wodę. 
czwartek, 24 czerwca 2010
to co dla nich najcenniejsze
przeglądając filmy z Bangladeszu powtarzająca się sytuacja rzuciła mi się w oczy - dzieci przy studni. Dzieciaki biegły wszędzie, gdzie skierowana była kamera, chciały się znaleźć w kadrze, nie wiedząc dokładnie do czego to czarne urządzenie służy. Po prostu patrzyły w obiektyw, przepychały się, żeby być bliżej "centrum", ale też robiły to, co myślały, że od nich oczekujemy, czyli na przykład tłoczyły sie przy studni z wodą. Piły prosto z kranu, myły glowę, płukały stopy pod czystym, wręcz kryształowym strumieniem. Robiły to z dumą, kubek z wodą podnosiły do ust jak czarę zwycięstwa. Dzieci w Bangladeszu było cale mnóstwo. Ale żadne - ŻADNE - nie pokazało nam swojej zabawki. ŻADNE nie pochwaliło się szmacianą, ręcznie zrobioną lalką, piłką... Wszystkie wydawały się dumne, że mogą pić wodę. 
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
od Tomka Sikory:
OdpowiedzUsuńmocne spostrzeżenie.
Oczywiście to podstawowa interpretacja przez Ciebie sugerowana jest jasna. I zapewne jest prawdziwa. Ale. Myśląc nad istotą zabawek w kulturze euro-amerykańskiej - zabawka jest substytutem partnera, towarzysza. Jako pierwsze - zdaniem Ruth Benedict - zabawki pojawiły się tam gdzie chciano dzieci wyciągnąć ze wspólnoty, postawić na rozwój indywidualny jednostki. By ten rozwój stymulować jednocześnie osłabiając węzły grupowe - wtedy dzieciom zaczęto "dawać zabawki". Innymi słowy: bieda bangladeska na pewno - ale może też te dzieci tak dobrze żyją w grupie, tak sprawnie funkcjonują w swoich mikrospołecznościach, że zabawek nie potrzebują?
podnoszę zmęczone powieki znad biurka, pracy. Czytam. Jutro przyjdzie czas na refleksję nad dziećmi Bangladeszu...
OdpowiedzUsuńSmutne.