zdobywanie biegunów

Marek Kamiński - od chłopaka małego usiedzieć nie może, jeździ, chodzi, maszeruje, ciągnie sanki, w buszu, po śniegach, lodach, chodzi po topniejęcym lodzie na wiosną rozgrzewanym jeziorze. I robi na mnie niezmniennie ogromne wrażenie. Jak pisze w książce "Moje bieguny" - najwięcej podróży udało mu się przeżyć w dzieciństwie, potem miejsca zaczęły być podobne do siebie i niczego nowego nie można było poznać. "Zobaczyłem, że nie warto szukać w życiu łatwych dróg, bo nigdzie nas one nie zaprowadzą - a życie jest zbyt krótkie żeby uczyć się  na błędach".

Najbardziej podoba mi się jednak ten fragment (a niewiele zdążyłam przeczytać) o wyskoczeniu z pociągu na rozbicie nosa i kolan. I co? I śladu najmniejszego po potłuczeniach już dawno nie ma :)

Ale jak poznać skalę trudności drogi? Kiedy kończy się łatwa, a zaczyna trudność i od czego to zależy?

I po co wybierać i szukać tej trudnej, skoro można iść na wprost?

Ale - tak czy inaczej - szukając czy znajdując - można się takich książek naczytać na pęczki, a i tak to niewiele daje, bo jak się nie ma siły w sobie to można co najwyżej sobie niepotrzebnie ciśnienie podnosić i robić apetyt na coś, co i tak nie będzie nawet w zasięgu naszych marzeń.

short list

1. Vanilla Sky reż. Cameron Crowe

myślę, że cały ten film to był jeden długi sen. każda sytuacja zaczyna się jak bajka a kończy jak koszmar, amplituda uderzeń serca rośnie z podobną, i całkiem sporą częstotliwością do 130 uderzeń na minutę, trzyma w napięciu, zdecydowanie do ostatniej sceny. uwielbiam takie filmy, bo choć są nierealne i dzieją się albo w chorym umyśle, albo we śnie, to wzbudzają potężny niepokój. chociaż scenariusz można było dopracować (pod tym względem Fight Club zdecydowanie lepszy);

2. Kupiliśmy zoo reż. Cameron Crowe

bez sensu; cukierowa historia do poduszki;

3. W pogoni za szczęściem rez. Gabriele Muccino

tak niespójny, niekonsekwentny scenariusz, że aż szkoda kasy na robienie takich filmów. bajka dla wyjątkowo nieuważnych, zmęczonych albo niemyślących widzów;

4. Brat reż. Marcel Rasquin (Wenezuela) - ten film zrobił na mnie niesamowite wrażenie, być może od wzruszenia na widok ulic Caracas, bardzo jasno zarysowane postaci, precyzyjny scenariusz, dobra historia, ciekawe zakończenie, zupełnie nieoczekiwane; to był wenezuelski kandydat do Oskara i ja dałabym mu szansę, choćby dlatego, że mało filmów w ogóle przedostaje się z Wenezueli na szeroki rynek, poza tym nie było w nim czuć reżimowej ręki. Gorzka prawda - dzieciaki biegające ze spluwami, używający ich z byle powodu i w byle sytuacjach,  jedyne prawo, którym rządzą się wenezuelskie slumsy to prawo siły własnych mięsni i strachu;

5. Uwodziciel reż. Declan Donnellan, Nick Ormerod
przyjemny dla oka, dobre zdjęcia, nawet niezła historia, odprężający;

6. Ambasador reż. Mads Bruegger

film pokazuje dlaczego w Afryce jest jak jest, czyli rozwój w tempie żółwia, wszechobecna korupcja i wszędobylska kombinatorka obok totalnej amatorszczyzny. Ambasador w okularach tak różni sie od tego bez okularów - i w zachowaniu i w wyglądzie, że aż trudno uwierzyć, że to dwie i te same osoby. A jednak - dwulicowość Europy też pozostawia wiele do życzenia;

niemoc pisania

nie moge pisać, słowa mi się nie układają tak gładko w logiczną i stylistycznie ciekawą całość jak kiedyś, jak jeszcze kilka tygodni temu. Mam problem z tekstem krótkim i prostym, mam problem z ubraniem swoich myśli w zdania. Czytam mniej więcej tyle samo, mniej książek, więcej internetu i gazet. Ale to jednak wciąż tekst, i to poprawny. Martwie się, bo język pisany był moją domeną, siłą, przewagą, wartością. Tymczasem staje się standardowy, nijaki, nawet czasami brakuje mu minimum, czyli poprawności.






fot. wystawa fotografii i myśli Aleksandra Rodczenki, Kraków 2012, Miesiac Fotografii